Trudno opisać jego tajemniczy zapach, który
wspaniale pobudza wyobraźnię.
Jest jedną z najdroższych przypraw świata,
od wieków używaną także
w medycynie oraz uważaną za afrodyzjak. Razem z
konopiami indyjskimi
i ziarnami maku był, składnikiem arabskiej mikstury
narkotycznej, powszechnie używanej w średniowieczu. Nadaje orientalny
posmak,
ale najciekawiej smakuje z kawą i czekoladą.
Nasza
znajomość niestety nie trwa zbyt długo, więc nie mam przygotowanej kolejnej pikantnej
historyjki z kardamonem w roli głównej. Jednak, z pewnością w
tym poście znajdą cenne informacje wszyscy, którym polecam pić ciepłą wodę ze
szczyptą kardamonu (w celach odżywczo-wzmacniających własnie).

Kardamon ma swoje miejsce
w indyjskiej medycynie jako środek na problemy związane z przewodem
pokarmowym oraz wiele innych chorób, takich jak astma,
zapalenie oskrzeli, brak apetytu. Chińczycy stosują go, żeby
wzmocnić organizm. We współczesnej farmacji dodaje się go często do leków
związanych
z zaburzeniami łaknienia i pracy układu pokarmowego: wzmacnia
apetyt i łagodzi smak lekarstwa. Osoby na diecie zapewne ucieszy fakt,
że poprawia przemianę materii,
a więc może wspomagać proces
odchudzania. Ma też właściwości antyseptyczne i... odświeża oddech.
Żucie ziaren kardamonu pozwoli szybko pozbyć się nieprzyjemnego zapachu, nawet
tak uporczywego, jak woń czosnku.
Występuje w dwóch kolorach: zielony (Elettaria cardamomum) i czarny (Amomum subulatum). Kardamon
zielony (albo prawdziwy) pochodzi z Indii i Sri Lanki, czarny –
z Himalajów.
Najlepiej kupować go w postaci całych owoców, bo wyłuskane z nich i zmielone
nasiona szybko tracą smak i aromat. Kardamon czarny ma owoce brunatnego koloru,
duże, osiągające nawet trzy centymetry długości, w przeciwieństwie do zielonego
dużo drobniejszego. Jako przyprawa wykorzystywane po wyłuskaniu
są drobniutkie, czarne nasiona. Subtelnie różnią się również zapachem: kardamon zielony pachnie
orientalnie, pikantnie i słodko, podczas gdy czarny ma w swoim aromacie
wyczuwalną cierpkość i świeżość. W Polsce możemy kupić zazwyczaj
zielone owoce.
Kardamon znajduje się wśród najdroższych przypraw świata, obok wanilii i
szafranu, co powoduje złożony proces uprawy, zbiorów i konieczność ostrożnego
suszenia, tak aby nie popękały owoce.
Jest
używany zarówno do dań
słodkich, jak i wytrawnych.
Poprawia smak zup (nawet tak swojskich, jak grochowa, fasolowa albo rosół),
potraw z mięs i ryb, gulaszu, naleśników, ciast, szczególnie jabłkowych i
dyniowych. Nada też inny charakter znanej surówce z jabłek
i marchewki.
Aromat tej rośliny był doceniany już w starożytności. Palony kardamon
wykorzystywano jako kadzidło podczas rytualnych ofiar dziękczynnych. Egipcjanie
używali go do zakrojonej na szeroką skalę produkcji perfum. Grecy i Rzymianie dla
zapachu mieszali go z woskiem, którym napełniali muszle wpinane później we
włosy i ubranie.
Współcześnie
wykorzystanie kardamonu jest podobne. Tak jak przed wiekami stanowi dodatek do
perfum, szczególnie męskich. W krajach arabskich nadal dodaje się go do kawy.
Można do zaparzania użyć kardamonu mielonego lub przy dzióbku czajniczka
umieścić całe ziarna lub owoce, żeby przepływająca kawa nabrała kardamonowego
aromatu.
Źródło: http://www.koneserzy.pl
Artykuł ma charakter wyłącznie informacyjno-edukacyjny i nie zastępuje porady lekarza. Każdy problem zdrowotny skonsultuj z lekarzem. Nota prawna.


